“Siz de anne olmadan anlamazsınız kızım…” lafını belki yüzlerce duydum senden, kendimi bildim bileli hem de.  Her talebimize karşı verdiğin tüm cevapların nihai cümlesi, kesinleşme şerhidir bu kalıp adeta.  O kadar sık duydum ki senden bunu hatta, bir süre sonra etkisini yitirdi, hiç üzerime alınmamayı seçtim en sonunda.

Sonra, anne oldum.

Gecenin gündüzüne karışmasının ne olduğunu, buna rağmen sabah gördüğün ilk gülücükle tüm uykusuzluğun nasıl siliniverdiğini, uykunun arasında hala nefes alıyor mu diye fırlayıp onun sesini dinlemenin ne kadar sıradan olduğunu, yediği yemek, içtiği su kadar onların çıktısını da takip etmenin nasıl da kendiliğinden bir alışkanlık halini aldığını, uykuya daldığında kendi kendine gülen bir bebeğin gerçekten meleğe benzediğini, ilk adımlarda duyduğun mutluluk ve gurur kadar içinden ne kadar çok dua ile her adımda korunması için yakardığını, seyahat dönüşü hayal kırıklığı yaşamasın diye sabah ondan önce kalkıp hediye paketlerini odaya sessizce taşımaya çalışmanın telaşını, hayır dediğinde çocuğunun yüzünden geçen mutsuzluğa rağmen disiplin verdiğin için hissettiğin suçlulukla karışık gururu, yine hayır demene rağmen sana sarılıp “seni seviyorum annecim” diyen o sevimli varlığa duyduğun hayranlığı, sokakta gördüğün daha az talihli çocuklar için hissettiğin şevkat ve çaresizliği, her yeni başlangıcında yanında olmaya çabalasan da o minik bedenin aslında sana ihtiyaç duymamasından ne kadar keyif aldığını, parkta koştururken nefesinin sadece hareketten değil de bir salıncağın teğet geçmesinden de kesilebileceğini, duyduğun her kötü hikayeden sonra kendi çocuğun için tahtalara vurarak “allah korusun”ları sıralamanın doğallığını, senin çocuğunun asla ortada koşturan şımarık çocuklardan olmayacağına duyduğun kibirli güveni, onun hayatına dair verdiğin irili ufaklı tüm kararları verirken onun için en iyisinin bu olup olmadığına dair duyduğun şüpheyi, her gün onun için duyduğun tarifiz sevgiye eşlik eden sonsuz endişeyi anladım.

Biricik annem, bugüne kadar hissettiğin tüm sevgi ve endişe için müteşekkirim.

Seni çok seven Burcu kızın.

– Bahar Cezzar, Tuğba Işıker ve Duygu Şener için…

“Baharın gelişinde bir telaş var bu sene.  Açan çiçeklerde, uçan kuşlarda…  Yetişecek yerleri olanlar insanlar değil miydi?”